www.uyuyanquzel.com dolunayla sevişmek isteyen hatunun mekanı..

taşındık

Thu, 27 Dec 2007 17:16:00 +0200

www.uyuyanquzel.com

yeni mekanımız bu mudur? budur.

ps: bilgesu yaprak, maça kızı ya da uyuyanquzel imzası bulunmayan hiçbir yerde, onayımla yayınlanmamıştır yazılarım. sitemin linkini ya da imzamı bulundurmadan yayınlanmış yazılarımla karşılaştığınızda -ki onlarca fake var- uyarmanızı rica ediyorum.

.. ( devamı )

Flash Flash Flash

Mon, 24 Dec 2007 22:34:00 +0200

Selamın aleyküm okuyucu milleti.

Güzel şeyler söylemeye geldim.

www.uyuyanquzel.com artık bizimdir. çok yakında taşınıyoruz. Adresim belli oldu. Hayırlara vesil olsun diyoruz evet.

Gamaliel hatun ile can-ı gönülden teşekkür ediyoruz arada ugrayan herkese. Öpüyoruz.

İyi günler diliyoruz efendim.

Gittik.

.. ( devamı )

}{

Sat, 22 Dec 2007 23:54:00 +0200

Eskişehir'ime gittim, Edirne'ye gittim, gezdim tozdum, yine yağmur yağdığında asla toprak kokmayan, çimen kokmayan bu şehire geldim.

Hayat güzel.

Her şeye rağmen.

.. ( devamı )

tek

Thu, 13 Dec 2007 19:00:00 +0200

hiçbir ciğere dolmuyorum ne zamandır.
hiçbir dumanla akıllara düşmüyorum.
farkettim,
ne yalnızım.

.. ( devamı )

ruh.

Thu, 13 Dec 2007 18:48:00 +0200

ruhum bir gece çok sıkıldı şeklinden
yıldız oldu değişip.
sonra baktı gökyüzünde o kadar parlak yıldızlara yer yok
gözbebeklerimi evi belledi.
ruhum gözlerimde o yüzden.
yıdızlar gibi.

.. ( devamı )

Faça 3 ?

Sat, 08 Dec 2007 23:22:00 +0200

Faça 3 bir ay içerisinde dağıtıma hazır hale gelecek mi? Gelecek. Blogta bulunmayan yazılar mı olacak bu sefer içinde? Aynen öyle olacak. Maça Kızı omzunda Gamaliel, ağzında sigarası ile gözlerinizden öpmeye yeltenir mi? Yeltenir.

E hadi selametle. Bunu diyecektim sadece.

.. ( devamı )

Bir gündüz düşü sadece, peşine dilekler takılan. Gece, asildir.

Sun, 23 Dec 2007 01:03:00 +0200

Otobüs bekliyorum yağmurun altında. Damlalar hırçın. Çatlak dudaklarımı acıtıyor rüzgâr. Crossfade çalıyor. Cold. Sırtımı arkamdaki direğe yaslıyorum. Gözlerim kapalı. Rüzgâr, soğuk, damlalar… Gözlerimi açıyorum. Bir otobüs, önümde açılan kapılar…

En arkaya oturuyorum. Cam kenarı. Tüm yolcular kadın. Kızıl, kahve, sarı, mavi saçlı. Benimse şapkam var. Saçlarım görünmüyor. Saçlarımın rengini bilmiyor kadınlar. Uaral, La Vaga Esperanza De Ser. Güzel müzik. Başımı cama yaslayıp gözlerimi kapatıyorum. Takip etmem gereken bir durak yok. Otobüsün nereye gittiğini bilmiyorum.

Mavi gözlü bir adam görüyorum karşımda. Saçlarımı seviyor. Saçlarımı gösterecek kadar güveniyorum tanımadığım adama. Garip. Parmakları saçlarımı, gözleri gözlerimi okşuyor. Sonra dudaklarıma kayıyor parmakları. Mavi gözlerinden yaşlar damlıyor. “Ne oldu?” diyorum. “Neden ağlıyorsun?” “Dudakların canımı acıtıyor.” diyor. “Kapalıyken bile.”

Soru İşareti

Sat, 01 Dec 2007 02:31:00 +0200

Beyazın matemi ağırdır. Her kadın taşıyamaz. Ondandır yas giysilerinin siyah renkte oluşu, ama ölünün en beyaza bürünüşü. İşte gerçek ile yalan arasındaki fark. Her kadın sevişirken kolay kolay maskesini çıkaramaz. Giz. Sır. Sadece gerçekten anlaşılmak istediği zaman anlayabilirsiniz bir kadını. Neden? Çünkü bilmeceler hırsı doğurur. İnat etmeyen, yeterince istemeyen boş bırakır soruların altını, uğraşmaz boşluklara doğru kelimeyi yerleştirmeye. Kolayı sevmez hiçbir kadın, yalanı sevdiği kadar.

Yokluğunda beyazlara büründüm, haberin var mı?

Sadece gerçekten canı yananlar yalnız başına ağlarlar. Bir şeyler anlatmak için fırsat kollayanların işidir dostların içinde gözyaşı dökmek. Çünkü anlatmayı sever insanoğlu. Dinlenmeyi sever. Yalnız ağlayanların gözyaşlarıdır en derinden gelenler. Sıcak bir sarılışa değil, sadece boşalmaya ihtiyaçları vardır çünkü. Ağır gelmeye başlamıştır dert, acı, gözyaşı… Biraz ıslanmayı özlemiştir yalnızlıklarında elmacıkları.

Gamaliel'in dönüşü.

Thu, 29 Nov 2007 12:32:00 +0200

Bir elimde kalem, önümde Batı Sanatı ders notları, beynime yeni bir şeyler doldurmaya çalışıyorum. Elim tabakama uzanıyor. Bir dal sigara. Çakmak… Bulamıyorum. Gözümü notlardan ayırmadan elimle etrafı yokluyorum önce, sonra kafamı notlardan kaldırıyorum çakmağı aramak için. O an sigaram yanıyor. O an sigaramı yakıyor kızıl saçlı bir peri.

“Gamaliel!”

“Çok sigara içiyorsun, çok.”

“Tanrım! Nerelerdeydin? Aylardır seni bekliyorum! Bir açıklaman vardır umarım!”

Kanatlarını savurup, masanın üzerine yerleşti.

“Hala gereksizce karşındakileri suçlama huyundan vazgeçmedin, değil mi? Ah… Nerede olduğumu merak mı ediyorsun? Buradaydım hep. Uyurken yastığının bir ucunda, okulda bir arkandaki sırada, sokakta gölgenin kolundaydım. Yaşadığın her şeye omuzlarının üzerinden baktım, tanığı.. ( devamı )

Gamaliel'e. Son çare...

Tue, 27 Nov 2007 02:56:00 +0200

Kalemim hızla kayıyor kâğıdın üzerinde. Ortalama altı yedi satır sürüyor bu. Sonra beğenmeyip bir başka sayfaya geçiyorum. Günlerdir mektubu nasıl bir tavırda yazmam gerektiğine karar veremedim. İnsan ilham perisine yalvarmalı mı geri dönmesi için, ciddi bir tutumla resmi bir dilde mi yazmalı? Küfür ettiğim takdirde Gamaliel Hanım işi inada bindirip uzaklardaki belirsiz hayatına devam mı eder, yoksa sinirimden korkup sağ omzumdaki yerine mi konar geri gelip? Bilmiyorum. Bilsem bunca kâğıt israfı olmazdı zaten. “Gamaliel’e…” diye başlıyor mektuplarım, gerisi gelmiyor. Hep onun yüzünden. Hepsi kızıl saçlı ukala bayanın aylardır ziyaretime gelmiyor oluşu yüzünden. Kendini beğenmişliği sinirimi bozsa da varlığı devamlılığımı getiriyordu. Yokluğu kalemimin küflenmesinden başka işe yaramıyor. Küçük hanım birden bire kayboldu ortalıktan. Şimdi geri gelmiyor. Yalvarmaktan başka çare kalmıyor sonunda bana. Gururum el vermese de, yazabilme yetimi kaybetmeye başladığıma dair içimde beliren o berbat his “Yalvar” diyor. “Yaldızlı kanatları, kızıl saçları olan küçük hanıma herkesin önünde yalvar. Yalvar ki narsistliği ilk defa bir işe yarasın. Şımarsın da gelsin geri omzuma. Başladığım paragraflar artık yarım kalmasın…”

Gel Gamaliel.